اختلال فروپاشی کودکی (CDD) چیست؟

«اختلال فروپاشی کودکی» که به عنوان «روان گسیختگی کودکی» و یا «سندرم هلر» نیز شناخته می شود، به نام یک آموزگار اتریشی «تئودور هلر» نامگذاری شد، این نام از نام خانوادگی وی در سال 1908 یعنی 35 سال پس از توصیف «اوتیسم» توسط «لئو کانر» گرفته شد، گرچه تا همین اواخر شناخته شده نبود.

اختلال فروپاشی کودکی یک بیماری نادر است که در آن کودکان تا سنین سه یا چهار سالگی به طور طبیعی رشد می کنند و سپس مهارت های فکری، اجتماعی، ارتباطی و سایر مهارت های فرا گرفته شده آنها رو به زوال رفته و یا از دست می رود.

این اختلال اغلب با «اختلال اوتیسم» اشتباه گرفته می شود، گرچه شباهت هایی هم به هم دارند و در ماه مه سال 2013 میلادی این دو اختلال در زیر مجموعه «اختلالات فراگیر رشد» یا «اختلالات طیف اوتیسم» قرار گرفتند.

چه چیزی باعث اختلال فروپاشی کودکی می شود؟

علت اختلال فروپاشی دوران کودکی هنوز ناشناخته است و محققان در کشف منشاء یا علت این اختلال در کودکان موفق چندان نبوده اند. بسیاری از کارشناسان بر این باورند که علت آن ممکن است ژنتیکی و یا محیطی مانند مسمومیت یا عفونت باشد. همچنین می تواند یک واکنش و یا پاسخ خود ایمنی باشد که در آن سیستم ایمنی بدن فعل و انفعالات طبیعی بدن را به عنوان یک محرک خارجی تشخیص می دهد و سپس نسبت به آن حالت تهاجمی پیدا می کند. همچنین، مطالعاتی وجود دارد که نشان می دهد سیستم نوروبیولوژی مغز نقش مهمی در یروز این اختلال ایفا می کند. کودکانی که مبتلا به این اختلال تشخیص داده شده اند، «الکتروانسفالوگرام غیرطبیعی» (EEG) دارند که فعالیت الکتریکی مغز تولید شده توسط انتقال عصبی (امواج مغزی) را اندازه گیری می کند که می تواند با تشنج همراه باشد. از آنجایی که بروز صرع در کودکانی که دارای اختلال فروپاشی کودکی هستند نیز مشهود است، متخصصان نمی توانند تشخیص دهند که آیا صرع نیز در بروز این اختلال دخیل است یا خیر.

بیماری های دیگری که می تواند با اختلال فروپاشی کودکی همراه باشد، «توبروس اسکلروزیس» (Tuberous Sclerosis) است که طی آن تومورهای خوش خیم در مغز رشد می کنند. همچنین موارد دیگری در بروز این اختلال مطرح شده اند که عبارتند از:

بیماری های ذخیره چربی:

در این شرایط، ایجاد سمی از چربی های اضافی (لیپیدها) در مغز و سیستم عصبی اتفاق می افتد.

پاناسفالیت اسکلروزان کننده زیر حاد:

عفونت مزمن مغز به وسیله یک ویروس سرخک باعث «پاننسفالیت اسکلروز زیر حاد» می شود. این وضعیت منجر به التهاب مغز و مرگ سلولهای عصبی می شود.

اسکلروز توبرکی (TSC):

«اسکلروز توبرکی» یک اختلال ژنتیکی است. در این اختلال ممکن است تومورها در مغز و سایر ارگان های حیاتی مانند کلیه ها، قلب، چشم ها، ریه ها و پوست رشد کنند. در این شرایط، تومورهای غیر سرطانی (خوش خیم)، همارتوما، در مغز رشد می کنند.

لوكوديستروفي:

در اين شرايط غلاف ميلين به شكل معمولي ايجاد نمي شود و باعث مي شود در نهايت ماده سفيد در مغز شكست بخورد و از هم بپاشد. اگرچه تحقیقات بیشتری برای دانستن اینکه واقعاً چه چیزی باعث اختلال فروپاشی کودکی می شود مورد نیاز است، بررسی این نوع اختلال دشوار است زیرا تعداد کودکانی که با این نوع بیماری تشخیص داده می شوند بسیار اندک است.

علائم اختلال فروپاشی کودکی چیست؟

سنی که زوال و از بین رفتن مهارت‌ها در کودک شروع می شود بین سنین سه تا چهار و تا سن ده سالگی اتفاق می‌افتد. اگرچه علائم ممکن است به تدریج رخ دهند، اما می‌توانند به طور ناگهانی در طی یک دوره شش تا نه ماهه ظاهر شوند، مانند اوتیسم که به آن شباهت دارد. کودکی که مبتلا به اختلال فروپاشی کودکی می شود، تغییرات غیرقابل توضیحی را از خودش بروز می دهد مانند موارد زیر:

از دست دادن مهارت های اجتماعی
از دست دادن کنترل روده و مثانه
از دست دادن زبان بیانی یا دریافتی
از دست دادن مهارت های حرکتی
عدم تمایل و یا اجرای بازی ها
ناکامی در ایجاد روابط با همسالان
اختلال در رفتارهای غیرکلامی
تاخیر یا عدم استفاده از زبان گفتاری
ناتوانی در شروع یا حفظ مکالمه

«تمپل گراندین» در کتاب خود (Thinking in Pictures)، استدلال می کند که در مقایسه با «اوتیسم کلاسیک کانر» و «سندرم آسپرگر»، اختلال فروپاشی کودکی، با اختلال در پردازش حسی شدیدتر اما مشکلات شناختی شدیدتری همراه است. او همچنین استدلال می کند که در مقایسه با بیشتر افراد مبتلا به اوتیسم، افراد مبتلا به اختلال فروپاشی کودکی آسیب شناسی گفتاری شدیدتری دارند و معمولاً به خوبی به محرک ها پاسخ نمی دهند.